Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 1 (Hanumat-samudra-laṅghanam — Maināka-Surasā-Siṃhikā-vṛttāntaḥ — Laṅkā-tīra-prāptiḥ)
हनुमत्समुद्रलङ्घनम् — मैनाकसुरसासिंहिकावृत्तान्तः — लङ्कातीरप्राप्तिः
VR 5.1.8Baroda CE 5.1.7
स सूर्याय महेन्द्राय पवनाय स्वयम्भुवे ।
[Baroda CE 5.1.7]sa sūryāya mahendrāya pavanāya svayambhuve |
भूतेभ्यश्चाञ्जलिं कृत्वा चकार गमने मतिम् ॥ ८ ॥
bhūtebhyaścāñjaliṃ kṛtvā cakāra gamane matim || 8 ||
Scholarly Translation
Joining his palms (añjaliṃ kṛtvā) in salutation to Sūrya, Mahendra, Pavana, Svayambhū [Brahmā], and the beings (bhūtebhyaḥ), he set his mind on departing (gamane).
Narrative Context (Verses 7–12): Standing on Mahendra’s elephant-thronged slope, Hanumān salutes Sūrya, Mahendra, Pavana, Brahmā, and all beings, swells to immense size like the tide-swollen sea, and presses the mountain.