Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 68 (Manaḥśilā-tilaka-vṛttāntaḥ — Sītāyā Āśvāsana-prakāra-kathanam)
मनःशिलातिलकवृत्तान्तः — सीताया आश्वासनप्रकारकथनम्
VR 5.68.4Baroda CE 5.66.4
मम चाप्यल्पभाग्यायाः सांनिध्यात् तव वानर ।
[Baroda CE 5.66.4]mama cāpyalpabhāgyāyāḥ sāṃnidhyāt tava vānara |
अस्य शोकविपाकस्य मुहूर्तं स्याद् विमोक्षणम् ॥ ४ ॥
asya śokavipākasya muhūrtaṃ syād vimokṣaṇam || 4 ||
Scholarly Translation
“‘And through your nearness (sāṃnidhyāt tava), O Vānara, for me who am so luckless (mamāpy alpabhāgyāyāḥ), there would be for a brief hour (muhūrtam) a relief from this ripening of sorrow (asya śokavipākasya... vimokṣaṇam)!’”
Narrative Context (Verses 1–6): Hanūmān relates how Sītā, honouring him out of love for Rāma, begged him to rest a day in Laṅkā to ease her grief, fearing for her very life once he departed.