Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 24 (Sugrīvasya Paścāttāpaḥ — Tārāyā Maraṇa-prārthanā — Rāmakṛta-Tārā-sāntvanam)
सुग्रीवस्य पश्चात्तापः — ताराया मरणप्रार्थना — रामकृततारासान्त्वनम्
† VR 4.24.23† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† कृत्स्नं तु ते सेत्स्यति कार्यमेतन्मय्यप्यतीते मनुजेन्द्रपुत्र ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† kṛtsnaṃ tu te setsyati kāryametanmayyapyatīte manujendraputra |
† कुलस्य हन्तारमजीवनार्हं रामानुजानीहि कृतागसं माम् ॥ २३ ॥
† kulasya hantāramajīvanārhaṃ rāmānujānīhi kṛtāgasaṃ mām || 23 ||
Scholarly Translation
Even when I have passed away (mayy apy atīte), O son of the lord of men (manujendraputra), this entire mission of yours will succeed (kṛtsnaṃ tu te setsyati kāryam etat); therefore, O Rāma, grant leave (anujānīhi) to me, the destroyer of my clan (kulasya hantāram), a sinner (kṛtāgasam) unworthy of living (ajīvanārham)!”
Narrative Context (Verses 19–24): Fearing that Aṅgada and Tārā will die of grief, Sugrīva begs Rāma's leave to enter fire while the monkeys seek Sītā, moving Rāma to tears.