Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 24 (Sugrīvasya Paścāttāpaḥ — Tārāyā Maraṇa-prārthanā — Rāmakṛta-Tārā-sāntvanam)
सुग्रीवस्य पश्चात्तापः — ताराया मरणप्रार्थना — रामकृततारासान्त्वनम्
† VR 4.24.25† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† तस्मिन् क्षणेऽभीक्ष्णमवेक्षमाणः क्षितिक्षमावान् भुवनस्य गोप्ता ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† tasmin kṣaṇe'bhīkṣṇamavekṣamāṇaḥ kṣitikṣamāvān bhuvanasya goptā |
† रामो रुदन्तीं व्यसने निमग्नां समुत्सुकः सोऽथ ददर्श ताराम् ॥ २५ ॥
† rāmo rudantīṃ vyasane nimagnāṃ samutsukaḥ so'tha dadarśa tārām || 25 ||
Scholarly Translation
At that moment (tasmin kṣaṇe), looking repeatedly (abhīkṣṇam avekṣamāṇaḥ), that protector of the world (bhuvanasya goptā), endowed with the forbearance of the earth (kṣitikṣamāvān), Rāma, eagerly desirous [of dispelling her grief] (samutsukaḥ), then beheld Tārā weeping and plunged in calamity (rudantīṃ vyasane nimagnām).
Narrative Context (Verses 25–30): Raised up by the chief ministers from Vālin's side, the fawn-eyed Tārā beholds Rāma blazing like the sun with bow in hand, recognizes the Supreme Person, and approaches him.