Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 30 (Śarad-ṛtu-varṇanam — Sugrīva-pramādād Rāma-kopaḥ — Kiṣkindhāṃ Prati Lakṣmaṇa-preṣaṇam)
शरदृतुवर्णनम् — सुग्रीवप्रमादाद् रामकोपः — किष्किन्धां प्रति लक्ष्मणप्रेषणम्
VR 4.30.8Baroda CE 4.29.8
पुष्पितांश्चासनान् दृष्ट्वा काञ्चनानिव निर्मलान् ।
[Baroda CE 4.29.8]puṣpitāṃścāsanān dṛṣṭvā kāñcanāniva nirmalān |
कथं सा रमते बाला पश्यन्ती मामपश्यती ॥ ८ ॥
kathaṃ sā ramate bālā paśyantī māmapaśyatī || 8 ||
Scholarly Translation
Beholding the blossoming asana trees (puṣpitāṃś cāsanān), spotless as burnished gold (kāñcanān iva nirmalān), how can that young bride find delight (kathaṃ sā ramate bālā), gazing out while seeing me not (paśyantī mām apaśyatī)?
Narrative Context (Verses 7–12): Recalling Sītā's delight in the calls of cranes, swans, and paired cakravāka birds, Rāma grieves over how autumn's splendors must torment his delicate bride in captivity.