Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 19 (Rāvaṇa-darśanena Sītāyā Bhaya-vepathuḥ — Pati-dhyānam)
रावणदर्शनेन सीताया भयवेपथुः — पतिध्यानम्
VR 5.19.14Baroda CE 5.17.12
प्रभामिव तमोध्वस्तामुपक्षीणामिवापगाम् ।
[Line 1: in Baroda CE 5.17.12]prabhāmiva tamodhvastāmupakṣīṇāmivāpagām |
वेदीमिव परामृष्टां शान्तामग्निशिखामिव ॥ १४ ॥
[Line 2: in Baroda CE 5.17.13]vedīmiva parāmṛṣṭāṃ śāntāmagniśikhāmiva || 14 ||
Scholarly Translation
Like radiance obscured by darkness (prabhām iva tamodhvastām), like a river with its waters dwindled away (upakṣīṇām ivāpagām), like a sacrificial altar desecrated (vedīm iva parāmṛṣṭām), like an extinguished tongue of flame (śāntām agniśikhām iva);
Narrative Context (Verses 13–17): Through a cascade of tragic similes, Sītā is likened to an eclipsed full-moon night, a desecrated altar, an elephant-trampled lotus pond, a drained river, and a heat-scorched lotus stalk.