Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 19 (Rāvaṇa-darśanena Sītāyā Bhaya-vepathuḥ — Pati-dhyānam)
रावणदर्शनेन सीताया भयवेपथुः — पतिध्यानम्
VR 5.19.8Baroda CE 5.17.7
शुष्यन्तीं रुदतीमेकां ध्यानशोकपरायणाम् ।
[Baroda CE 5.17.7]śuṣyantīṃ rudatīmekāṃ dhyānaśokaparāyaṇām |
दुःखस्यान्तमपश्यन्तीं रामां राममनुव्रताम् ॥ ८ ॥
duḥkhasyāntamapaśyantīṃ rāmāṃ rāmamanuvratām || 8 ||
Scholarly Translation
Wasting away (śuṣyantīm), weeping alone (rudatīm ekām), wholly absorbed in meditation and grief (dhyānaśokaparāyaṇām), beholding no end to her sorrow (duḥkhasyāntam apaśyantīm)—a lovely lady devoted to Rāma (rāmāṃ rāmam anuvratām);
Narrative Context (Verses 7–12): Journeying to Rāma on the chariot of her longing yoked with the steeds of thought, Sītā writhes like a spell-bound serpent-bride and resembles dishonored faith, frustrated hope, and desecrated worship.