Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 29 (Vāmākṣi-bāhūru-spandanādi-śubha-śakunais Sītāyāḥ Samāśvāsanam)
वामाक्षिबाहूरुस्पन्दनादिशुभशकुनैस्सीतायाः समाश्वासनम्
VR 5.29.6Baroda CE 5.27.6
एतैर्निमित्तैरपरैश्च सुभ्रूः संचोदिता प्रागपि साधुसिद्धैः ।
[Baroda CE 5.27.6]etairnimittairaparaiśca subhrūḥ saṃcoditā prāgapi sādhusiddhaiḥ |
वातातपक्लान्तमिव प्रणष्टं वर्षेण बीजं प्रतिसंजहर्ष ॥ ६ ॥
vātātapaklāntamiva praṇaṣṭaṃ varṣeṇa bījaṃ pratisaṃjaharṣa || 6 ||
Scholarly Translation
Cheered (saṃcoditā) by these and other portents that had proven true even of old (prāg api sādhusiddhaiḥ), the fair-browed lady (subhrūḥ) revived with joy (pratisaṃjaharṣa), like a perishing seed (praṇaṣṭaṃ bījam iva), wilted by wind and sun (vātātapaklāntam), [revived] by a shower of rain (varṣeṇa).
Narrative Context (Verses 5–8): As Sītā’s golden garment slips slightly, she revives like a parched seed under rain, and her face shines like the moon freed from Rāhu’s jaws.