Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 29 (Vāmākṣi-bāhūru-spandanādi-śubha-śakunais Sītāyāḥ Samāśvāsanam)
वामाक्षिबाहूरुस्पन्दनादिशुभशकुनैस्सीतायाः समाश्वासनम्
VR 5.29.7Baroda CE 5.27.7
तस्याः पुनर्बिम्बफलोपमोष्ठं स्वक्षिभ्रुकेशान्तमरालपक्ष्म ।
[Baroda CE 5.27.7]tasyāḥ punarbimbaphalopamoṣṭhaṃ svakṣibhrukeśāntamarālapakṣma |
वक्त्रं बभासे सितशुक्लदंष्ट्रं राहोर्मुखाच्चन्द्र इव प्रमुक्तः ॥ ७ ॥
vaktraṃ babhāse sitaśukladaṃṣṭraṃ rāhormukhāccandra iva pramuktaḥ || 7 ||
Scholarly Translation
Then her face (tasyāḥ punar vaktram)—with lips resembling a ripe bimba fruit (bimbaphalopamoṣṭham), with lovely eyes, brows, and hair-locks (svakṣibhrukeśāntam), curved eyelashes (arālapakṣma), and gleaming white teeth (sitaśukladaṃṣṭram)—shone forth (babhāse) like the moon released from the mouth of Rāhu (rāhor mukhāc candra iva pramuktaḥ).
Narrative Context (Verses 5–8): As Sītā’s golden garment slips slightly, she revives like a parched seed under rain, and her face shines like the moon freed from Rāhu’s jaws.