Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 9 (Puṣpaka-vimānārohaṇam — Supta-Rāvaṇa-nārīgaṇa-darśanam)
पुष्पकविमानारोहणम् — सुप्तरावणनारीगणदर्शनम्
VR 5.9.73Baroda CE 5.7.69
पुनश्च सोऽचिन्तयदात्तरूपो ध्रुवं विशिष्टा गुणतो हि सीता ।
[Baroda CE 5.7.69]punaśca so'cintayadāttarūpo dhruvaṃ viśiṣṭā guṇato hi sītā |
अथायमस्यां कृतवान् महात्मा लंकेश्वरः कष्टमनार्यकर्म ॥ ७३ ॥
athāyamasyāṃ kṛtavān mahātmā laṃkeśvaraḥ kaṣṭamanāryakarma || 73 ||
Scholarly Translation
And again, grieved at heart (ārtarūpaḥ), he reflected (punaś ca so'cintayat): ‘Assuredly Sītā is pre-eminent in virtue (dhruvaṃ viśiṣṭā guṇato hi sītā); and yet this mighty lord of Laṅkā (mahātmā laṅkeśvaraḥ) has perpetrated upon her a grievous, ignoble deed (kaṣṭam anāryakarma)!’
Narrative Context (Verses 70–73): Seeing that none of Rāvaṇa’s noble wives was wedded to another or taken against her will save Janaka’s daughter, Hanumān laments Rāvaṇa’s ignoble abduction of Sītā.