Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 11 (Prahasta-dautyam — Viśravasa Ājñayā Vaiśravaṇasya Kailāsa-gamanam — Laṅkāyāṃ Rāvaṇābhiṣekaḥ)
प्रहस्तदौत्यम् — विश्रवस आज्ञया वैश्रवणस्य कैलासगमनम् — लङ्कायां रावणाभिषेकः
† VR 7.11.12† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
† कस्यचित्त्वथ कालस्य वसन्तं रावणं ततः ।
[Line 1: Southern Recension only]† kasyacittvatha kālasya vasantaṃ rāvaṇaṃ tataḥ |
उक्तवन्तं तथा वाक्यं दशग्रीवं निशाचरः ।
[Line 2: in Baroda CE 7.11.11]uktavantaṃ tathā vākyaṃ daśagrīvaṃ niśācaraḥ |
प्रहस्तः प्रश्रितं वाक्यमिदमाह स कारणम् ॥ १२ ॥
[Line 3: in Baroda CE 7.11.11]prahastaḥ praśritaṃ vākyamidamāha sa kāraṇam || 12 ||
Scholarly Translation
Then, after some time had passed (kasyacit tv atha kālasya), the night-roamer Prahasta approached the dwelling Rāvaṇa—who had spoken those words (uktavantaṃ tathā vākyam)—and addressed to Daśagrīva this respectful and reasoned speech (praśritaṃ vākyam ... sa-kāraṇam):
Narrative Context (Verses 7–12): Sumālī urges Rāvaṇa to reclaim Laṅkā from Kubera by diplomacy, gifts, or force; when Rāvaṇa respectfully refuses to wrong his elder brother, Sumālī falls silent, until Prahasta later approaches him with a reasoned plea.