Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 35 (Hanumac-caritārambhaḥ — Añjanāyāṃ Vāyoḥ Saṃyogaḥ — Bāla-Hanumatā Sūrya-grahaṇodyamaḥ — Indra-vajra-prahāraḥ)
हनुमच्चरितारम्भः — अञ्जनायां वायोः संयोगः — बालहनुमता सूर्यग्रहणोद्यमः — इन्द्रवज्रप्रहारः
VR 7.35.65Baroda CE 7.35.65
ततो ऽर्कवैश्वानरकाञ्चनप्रभं सुतं तदोत्सङ्गगतं सदागतेः ।
[Baroda CE 7.35.65]tato 'rkavaiśvānarakāñcanaprabhaṃ sutaṃ tadotsaṅgagataṃ sadāgateḥ |
चतुर्मुखो वीक्ष्य कृपामथाकरोत्सदेवगन्धर्वर्षियक्षराक्षसैः ॥ ६५ ॥
caturmukho vīkṣya kṛpāmathākarotsadevagandharvarṣiyakṣarākṣasaiḥ || 65 ||
Scholarly Translation
“Then, beholding that child of the ever-moving Wind (sutaṃ tadotsaṅgagataṃ sadāgateḥ) resting on his lap, radiant as the sun, fire, and gold (arkavaiśvānara-kāñcanaprabham), four-faced Brahmā, together with gods, Gandharvas, sages, Yakṣas, and rākṣasas, felt deep compassion (caturmukho vīkṣya kṛpām athākarot).
Narrative Context (Verses 61–65): Extolling Vāyu as breath, joy, and the whole universe, Brahmā leads the celestials to placate him; beholding Vāyu’s radiant, thunderbolt-struck child upon his lap, four-faced Brahmā is moved to compassion.