Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 42 (Aśokavanikā-sadṛśe Pramadane Sītayā Saha Rāmasya Vihāraḥ — Sītā-garbha-cihna-darśanaṃ Dohada-praśnaś Ca)
अशोकवनिकासदृशे प्रमदवने सीतया सह रामस्य विहारः — सीतागर्भचिह्नदर्शनं दोहदप्रश्नश्च
† VR 7.42.6† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
सर्वदा कुसुमै रम्यैः फलवद्भिर्मनोरमैः ।
[Line 1: in Baroda CE 7.41.4]sarvadā kusumai ramyaiḥ phalavadbhirmanoramaiḥ |
† दिव्यगन्धरसोपेतैस्तरुणाङ्कुरपल्लवैः ॥ ६ ॥
[Line 2: Southern Recension only]† divyagandharasopetaistaruṇāṅkurapallavaiḥ || 6 ||
Scholarly Translation
—All perpetually lovely with blossoms (sarvadā kusumai ramyaiḥ), charming and laden with fruit (phalavadbhir manoramaiḥ), endowed with celestial fragrance and savor (divya-gandha-rasopetaiḥ), and crowned with tender sprouts and young leaves (taruṇāṅkura-pallavaiḥ)—
Narrative Context (Verses 1–6): Having dismissed the gold-decked Puṣpaka chariot, Rāma enters Ayodhyā’s royal Aśoka pleasure-grove, lush with sandalwood, mango, deodar, coral-tree, jasmine, and ever-flowering fruit trees laden with tender shoots.