Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 63 (Madhurāyāṃ Śatrughnasyābhiṣekaḥ — Rāmeṇa Divyāmogha-śara-pradānaṃ Lavaṇa-vadhopāya-kathanaṃ Ca)
मधुरायां शत्रुघ्नस्याभिषेकः — रामेण दिव्यामोघशरप्रदानं लवणवधोपायकथनं च
VR 7.63.1Baroda CE 7.55.1
एवमुक्तस्तु रामेण परां व्रीडामुपागमत् ।
[Baroda CE 7.55.1]evamuktastu rāmeṇa parāṃ vrīḍāmupāgamat |
शत्रुघ्नो वीर्यसम्पन्नो मन्दं मन्दमुवाच ह ॥ १ ॥
śatrughno vīryasampanno mandaṃ mandamuvāca ha || 1 ||
Scholarly Translation
Thus addressed by Rāma (evam uktas tu rāmeṇa), Śatrughna, endowed with valor (śatrughno vīrya-sampannaḥ), was overcome with profound bashfulness (parāṃ vrīḍām upāgamat) and spoke very softly (mandaṃ mandam uvāca ha):
Narrative Context (Verses 1–6): Overcome with bashful shame at being offered consecration while his elder brothers live, Śatrughna softly confesses his moral dilemma: accepting kingship over Bharata is adharma, yet Rāma’s command is inviolable, and he blames his own rash boast before Bharata.