Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 63 (Madhurāyāṃ Śatrughnasyābhiṣekaḥ — Rāmeṇa Divyāmogha-śara-pradānaṃ Lavaṇa-vadhopāya-kathanaṃ Ca)
मधुरायां शत्रुघ्नस्याभिषेकः — रामेण दिव्यामोघशरप्रदानं लवणवधोपायकथनं च
† VR 7.63.2† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† अधर्मं विद्म काकुत्स्थ ह्यस्मिन्नर्थे नरेश्वर ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† adharmaṃ vidma kākutstha hyasminnarthe nareśvara |
† कथं तिष्ठत्सु ज्येष्ठेषु कनीयानभिषिच्यते ॥ २ ॥
† kathaṃ tiṣṭhatsu jyeṣṭheṣu kanīyānabhiṣicyate || 2 ||
Scholarly Translation
“We know this matter to be unrighteousness, O Kākutstha (adharmaṃ vidma kākutstha hy asminn arthe), O lord of men (nareśvara): how can a younger brother be consecrated (kathaṃ ... kanīyān abhiṣicyate) while his elders stand living (tiṣṭhatsu jyeṣṭheṣu)?
Narrative Context (Verses 1–6): Overcome with bashful shame at being offered consecration while his elder brothers live, Śatrughna softly confesses his moral dilemma: accepting kingship over Bharata is adharma, yet Rāma’s command is inviolable, and he blames his own rash boast before Bharata.