Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 104 (Vasiṣṭha-prabodhanam — Bharata-prārthanā)
वसिष्ठप्रबोधनम् — भरतप्रार्थना
VR 2.104.1Baroda CE 2.97.1
तं तु रामः समाज्ञाय भ्रातरं गुरुवत्सलम् ।
[Baroda CE 2.97.1]taṃ tu rāmaḥ samājñāya bhrātaraṃ guruvatsalam |
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा प्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ १ ॥
lakṣmaṇena saha bhrātrā praṣṭuṃ samupacakrame || 1 ||
Scholarly Translation
Recognizing that brother devoted to his elders, Rāma, together with his brother Lakṣmaṇa, began to question him (taṃ tu rāmaḥ samājñāya bhrātaraṃ guru-vatsalam lakṣmaṇena saha bhrātrā praṣṭuṃ samupacakrame):
Narrative Context (Verses 1–6): Recognizing Bharata’s devotion, Rāma asks why he has left the kingdom and come to the forest clad in bark-cloth, matted locks, and black deerskin; Bharata replies with folded hands that Daśaratha died of grief after exiling Rāma at Kaikeyī’s bidding.