Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 12 (Daśaratha-vilāpaḥ — Kaikeyī-nindā)
दशरथविलापः — कैकेयीनिन्दा
† VR 2.12.103† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† अहं पुनर्देवकुमाररूप- मलंकृतं तं सुतमाव्रजन्तम् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† ahaṃ punardevakumārarūpa- malaṃkṛtaṃ taṃ sutamāvrajantam |
† नन्दामि पश्यन्निव दर्शनेन भवामि दृष्ट्वैव पुनर्युवेव ॥ १०३ ॥
† nandāmi paśyanniva darśanena bhavāmi dṛṣṭvaiva punaryuveva || 103 ||
Scholarly Translation
As for me, when I behold that adorned son approaching in the beauty of a celestial youth (ahaṃ punar devakumārarūpam alaṃkṛtaṃ taṃ sutam āvrajantam), I rejoice at the very sight (nandāmi paśyann iva darśanena), and having seen him I feel as though I had become a youth once more (bhavāmi dṛṣṭvaiva punar yuveva)!
Narrative Context (Verses 103–107): Declaring that the mere sight of Rāma makes him feel young again and that he has fondled a venomous snake in his lap, Daśaratha wonders why Kaikeyī's teeth do not shatter into a thousand pieces.