Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 12 (Daśaratha-vilāpaḥ — Kaikeyī-nindā)
दशरथविलापः — कैकेयीनिन्दा
† VR 2.12.109† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† प्रताम्य वा प्रज्वल वा प्रणश्य वा सहस्रशो वा स्फुटितां महीं व्रज ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† pratāmya vā prajvala vā praṇaśya vā sahasraśo vā sphuṭitāṃ mahīṃ vraja |
† न ते करिष्यामि वचः सुदारुणं ममाहितं केकयराजपांसने ॥ १०९ ॥
† na te kariṣyāmi vacaḥ sudāruṇaṃ mamāhitaṃ kekayarājapāṃsane || 109 ||
Scholarly Translation
Pine away, or blaze up in fire, or perish, or sink into the earth cloven a thousandfold (pratāmya vā prajvala vā praṇaśya vā sahasraśo vā sphuṭitāṃ mahīṃ vraja)! I will not fulfill your most cruel demand, so ruinous to me, O disgrace of the Kekaya kings (na te kariṣyāmi vacaḥ sudāruṇaṃ mamāhitaṃ kekayarājapāṃsane)!
Narrative Context (Verses 108–112): Crying out in Vaṃśastha meter that Kaikeyī may pine away, burn, or sink into the cloven earth before he grants her cruel demand, Daśaratha begs for mercy once more and collapses before her outstretched feet.