Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 13 (Daśaratha-kṛpaṇa-vilāpaḥ)
दशरथकृपणविलापः
† VR 2.13.11† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† सुखानामुचितस्यैव दुःखैरनुचितस्य च ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† sukhānāmucitasyaiva duḥkhairanucitasya ca |
† दुःखं नामानुपश्येयं कथं रामस्य धीमतः ॥ ११ ॥
† duḥkhaṃ nāmānupaśyeyaṃ kathaṃ rāmasya dhīmataḥ || 11 ||
Scholarly Translation
How could I ever behold the suffering (duḥkhaṃ nāmānupaśyeyam) of wise Rāma, who is worthy only of joys (sukhānām ucitasyaiva) and wholly unaccustomed to sorrows (duḥkhair anucitasya ca)?
Narrative Context (Verses 7–12): Daśaratha laments that exiling his long-sought, virtuous Rāma to please Kaikeyī will falsify his pledge of consecration, wishing for death before inflicting such sorrow.