Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 81 (Rājasabhā-sannipātaḥ)
राजसभासन्निपातः
VR 2.81.1Baroda CE 2.75.1
ततो नान्दीमुखीं रात्रिं भरतं सूतमागधाः ।
[Baroda CE 2.75.1]tato nāndīmukhīṃ rātriṃ bharataṃ sūtamāgadhāḥ |
तुष्टुवुर्वाग्विशेषज्ञास्स्तवैर्मङ्गलसंहितैः ॥ १ ॥
tuṣṭuvurvāgviśeṣajñāsstavairmaṅgalasaṃhitaiḥ || 1 ||
Scholarly Translation
Then, as that auspicious-faced night drew toward dawn (tato nāndī-mukhīṃ rātrim), bards and panegyrists skilled in the distinctions of speech praised Bharata with eulogies fraught with blessings (bharataṃ sūta-māgadhāḥ tuṣṭuvur vāg-viśeṣa-jñāḥ stavair maṅgala-saṃhitaiḥ).
Narrative Context (Verses 1–6): Awakened at dawn by panegyrists, watch-drums, and conchs, grief-stricken Bharata silences the royal music, disclaims the kingship, and laments to Śatrughna that Daśaratha’s royal fortune drifts like a rudderless ship.