Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 99 (Rāma-Bharata-samāgamaḥ)
रामभरतसमागमः
VR 2.99.40Baroda CE 2.93.39
शत्रुघ्नश्चापि रामस्य ववन्दे चरणौ रुदन् ।
[Baroda CE 2.93.39]śatrughnaścāpi rāmasya vavande caraṇau rudan |
तावुभौ स समालिङ्ग्य रामश्चाश्रूण्यवर्त्तयत् ॥ ४० ॥
tāvubhau sa samāliṅgya rāmaścāśrūṇyavarttayat || 40 ||
Scholarly Translation
And Śatrughna too bowed weeping at Rāma’s feet (śatrughnaś cāpi rāmasya vavande caraṇau rudan); embracing them both, Rāma too shed tears (tāv ubhau sa samāliṅgya rāmaś cāśrūṇy avartayat).
Narrative Context (Verses 37–42): Weeping and choked with tears, Bharata falls to the ground before reaching Rāma’s feet, able only to cry “O noble brother!”; Rāma embraces both Bharata and Śatrughna in tears, meets Sumantra and Guha like the sun and moon meeting Venus and Jupiter, and moves all the forest-dwellers to weep.