Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 47 (Sītā-Rāvaṇa-saṃvādaḥ — Sītākṛta-Rāma-praśaṃsā — Rāvaṇa-svarūpa-prakāśanam)
सीतारावणसंवादः — सीताकृतरामप्रशंसा — रावणस्वरूपप्रकाशनम्
VR 3.47.50Baroda CE 3.45.45
तां वेपमानामुपलक्ष्य सीतां स रावणो मृत्युसमप्रभावः ।
[Baroda CE 3.45.45]tāṃ vepamānāmupalakṣya sītāṃ sa rāvaṇo mṛtyusamaprabhāvaḥ |
कुलं बलं नाम च कर्म चात्मनः समाचचक्षे भयकारणार्थम् ॥ ५० ॥
kulaṃ balaṃ nāma ca karma cātmanaḥ samācacakṣe bhayakāraṇārtham || 50 ||
Scholarly Translation
Perceiving Sītā trembling (tāṃ vepamānām upalakṣya), that Rāvaṇa, equal in might to Death (mṛtyu-sama-prabhāvaḥ), proclaimed his own lineage, strength, name, and deeds (kulaṃ balaṃ nāma ca karma cātmanaḥ samācacakṣe) in order to strike terror into her (bhaya-kāraṇārtham).
Narrative Context (Verses 47–50): Warning Rāvaṇa that even if abducted she will never be digested by him while Rāma stands bow in hand, Sītā trembles like a wind-tossed plantain tree as the demon prepares to boast of his might.