Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 17 (Śarābhihatasya Vālino Rāmopālambhaḥ)
शराभिहतस्य वालिनो रामोपालम्भः
† VR 4.17.13† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† बहुमान्य च तं वीरं वीक्षमाणं शनैरिव ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† bahumānya ca taṃ vīraṃ vīkṣamāṇaṃ śanairiva |
† उपयातौ महावीर्यौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ॥ १३ ॥
† upayātau mahāvīryau bhrātarau rāmalakṣmaṇau || 13 ||
Scholarly Translation
Honoring (bahumānya ca) that hero who was gazing faintly as it were (vīkṣamāṇaṃ śanair iva), the two brothers of great valor, Rāma and Lakṣmaṇa, drew near (upayātau).
Narrative Context (Verses 13–18): As Rāma and Lakṣmaṇa draw near, dying Vālī addresses Rāma with words at once respectful, harsh, and grounded in dharma, contrasting Rāma's celebrated virtues with an unseen strike.