Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 22 (Mriyamāṇasya Vālinaḥ Sugrīva-Aṅgada-Tārābhyaḥ Sāmānyopadeśaḥ — Kāñcanamālā-pradānam — Prāṇa-tyāgaḥ)
म्रियमाणस्य वालिनः सुग्रीवाङ्गदताराभ्यः सामान्योपदेशः — काञ्चनमालाप्रदानम् — प्राणत्यागः
VR 4.22.1Baroda CE 4.22.1
वीक्षमाणस्तु मन्दासुः सर्वतो मन्दमुच्छ्वसन् ।
[Baroda CE 4.22.1]vīkṣamāṇastu mandāsuḥ sarvato mandamucchvasan |
आदावेव तु सुग्रीवं ददर्शानुजमग्रतः ॥ १ ॥
ādāveva tu sugrīvaṃ dadarśānujamagrataḥ || 1 ||
Scholarly Translation
Looking all around (vīkṣamāṇas tu sarvataḥ) with ebbing life-breath (mandāsuḥ) and breathing faintly (mandam ucchvasan), [Vālin] at the very first (ādāv eva tu) beheld his younger brother Sugrīva (sugrīvam anujam) standing in front [of him] (agrataḥ).
Narrative Context (Verses 1–6): Reviving briefly as his breath ebbs away, the dying Vālin beholds his victorious brother Sugrīva, asks forgiveness for his destiny-driven delusion, and yields the monkey kingdom to him.