Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 22 (Mriyamāṇasya Vālinaḥ Sugrīva-Aṅgada-Tārābhyaḥ Sāmānyopadeśaḥ — Kāñcanamālā-pradānam — Prāṇa-tyāgaḥ)
म्रियमाणस्य वालिनः सुग्रीवाङ्गदताराभ्यः सामान्योपदेशः — काञ्चनमालाप्रदानम् — प्राणत्यागः
VR 4.22.23Baroda CE 4.22.23
न चातिप्रणयः कार्यः कर्तव्योऽप्रणयश्च ते ।
[Baroda CE 4.22.23]na cātipraṇayaḥ kāryaḥ kartavyo'praṇayaśca te |
उभयं हि महादोषं तस्मादन्तरदृग् भव ॥ २३ ॥
ubhayaṃ hi mahādoṣaṃ tasmādantaradṛg bhava || 23 ||
Scholarly Translation
Neither should excessive familiarity (atipraṇayaḥ) be practiced by you, nor should lack of affection (apraṇayaś ca) be shown; for both are a grave fault (ubhayaṃ hi mahādoṣam)—therefore be one who discerns the middle course (tasmād antaradṛg bhava).”
Narrative Context (Verses 19–23): Prepared for the hereafter, Vālin delivers his final counsel of royal service to Aṅgada, instructing him to obey Sugrīva and follow the middle path between excessive familiarity and aloofness.