Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 24 (Sugrīvasya Paścāttāpaḥ — Tārāyā Maraṇa-prārthanā — Rāmakṛta-Tārā-sāntvanam)
सुग्रीवस्य पश्चात्तापः — ताराया मरणप्रार्थना — रामकृततारासान्त्वनम्
† VR 4.24.18† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† अंहो बतेदं नृवराविषह्यं निवर्तते मे हृदि साधुवृत्तम् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† aṃho batedaṃ nṛvarāviṣahyaṃ nivartate me hṛdi sādhuvṛttam |
† अग्नौ विवर्णं परितप्यमानं किट्टं यथा राघव जातरूपम् ॥ १८ ॥
† agnau vivarṇaṃ paritapyamānaṃ kiṭṭaṃ yathā rāghava jātarūpam || 18 ||
Scholarly Translation
Alas (bata), O best of men (nṛvara), because of this unbearable sin (idam aṃho... aviṣahyam), virtuous conduct recedes within my heart (nivartate me hṛdi sādhuvṛttam), O Rāghava, just like discolored dross (vivarṇaṃ... kiṭṭaṃ yathā) from gold (jātarūpam) being smelted in the fire (agnau paritapyamānam)!
Narrative Context (Verses 13–18): Comparing his fratricidal sin to Indra's slaying of Tvaṣṭṛ's son, Sugrīva laments that no one will share a monkey's sin and likens his guilt to a rampaging elephant.