Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 24 (Sugrīvasya Paścāttāpaḥ — Tārāyā Maraṇa-prārthanā — Rāmakṛta-Tārā-sāntvanam)
सुग्रीवस्य पश्चात्तापः — ताराया मरणप्रार्थना — रामकृततारासान्त्वनम्
† VR 4.24.20† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† सुतः सुलभ्यः सुजनः सुवश्यः कुतस्तु पुत्रः सदृशोऽङ्गदेन ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† sutaḥ sulabhyaḥ sujanaḥ suvaśyaḥ kutastu putraḥ sadṛśo'ṅgadena |
† न चापि विद्येत स वीर देशो यस्मिन् भवेत् सोदरसंनिकर्षः ॥ २० ॥
† na cāpi vidyeta sa vīra deśo yasmin bhavet sodarasaṃnikarṣaḥ || 20 ||
Scholarly Translation
An amiable and obedient son (sujanaḥ suvaśyaḥ sutaḥ) may be easily found (sulabhyaḥ), O hero (vīra), yet whence could a son like Aṅgada be found (kutas tu putraḥ sadṛśo 'ṅgadena)? Nor is there any land (na cāpi vidyeta sa deśaḥ) where union with a uterine brother might be regained (yasmin bhavet sodarasaṃnikarṣaḥ).
Narrative Context (Verses 19–24): Fearing that Aṅgada and Tārā will die of grief, Sugrīva begs Rāma's leave to enter fire while the monkeys seek Sītā, moving Rāma to tears.