Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 24 (Sugrīvasya Paścāttāpaḥ — Tārāyā Maraṇa-prārthanā — Rāmakṛta-Tārā-sāntvanam)
सुग्रीवस्य पश्चात्तापः — ताराया मरणप्रार्थना — रामकृततारासान्त्वनम्
† VR 4.24.35† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† स्वर्गेऽपि शोकं च विवर्णतां च मया विना प्राप्स्यति वीर वाली ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† svarge'pi śokaṃ ca vivarṇatāṃ ca mayā vinā prāpsyati vīra vālī |
† रम्ये नगेन्द्रस्य तटावकाशे विदेहकन्यारहितो यथा त्वम् ॥ ३५ ॥
† ramye nagendrasya taṭāvakāśe videhakanyārahito yathā tvam || 35 ||
Scholarly Translation
Even in heaven (svarge 'pi), O hero (vīra), Vālin without me (mayā vinā) will experience grief and pallor (śokaṃ ca vivarṇatāṃ ca prāpsyati), just like you yourself (yathā tvam) bereft of the princess of Videha (videhakanyārahitaḥ) upon the lovely slopes of the lord of mountains [Ṛṣyamūka] (ramye nagendrasya taṭāvakāśe)!
Narrative Context (Verses 31–35): Extolling Rāma as the immeasurable, self-controlled, and divine Supreme Person, Tārā begs him to slay her with the same arrow so Vālin will not grieve without her in heaven.