Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 24 (Sugrīvasya Paścāttāpaḥ — Tārāyā Maraṇa-prārthanā — Rāmakṛta-Tārā-sāntvanam)
सुग्रीवस्य पश्चात्तापः — ताराया मरणप्रार्थना — रामकृततारासान्त्वनम्
† VR 4.24.7† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† श्रेयोऽद्य मन्ये मम शैलमुख्ये तस्मिन् हि वासश्चिरमृष्यमूके ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† śreyo'dya manye mama śailamukhye tasmin hi vāsaściramṛṣyamūke |
† यथा तथा वर्तयतः स्ववृत्त्या नेमं निहत्य त्रिदिवस्य लाभः ॥ ७ ॥
† yathā tathā vartayataḥ svavṛttyā nemaṃ nihatya tridivasya lābhaḥ || 7 ||
Scholarly Translation
“I deem it better today (śreyo 'dya manye) to have dwelt long upon that chief of mountains, Ṛṣyamūka (śailamukhye tasmin hi vāsaś ciram ṛṣyamūke), subsisting somehow by my own livelihood (yathā tathā vartayataḥ svavṛttyā), rather than gaining heaven itself after slaying this [brother] (nemaṃ nihatya tridivasya lābhaḥ).
Narrative Context (Verses 7–12): Contrasting Vālin's noble restraint in sparing his life with his own fratricidal passion, Sugrīva declares that dwelling forever on Mount Ṛṣyamūka would have been better than slaying his brother.