Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 27 (Prasravaṇagiri-guhā-nivāsaḥ — Rāma-vilāpaḥ — Lakṣmaṇa-sāntvanam)
प्रस्रवणगिरिगुहानिवासः — रामविलापः — लक्ष्मणसान्त्वनम्
VR 4.27.33Baroda CE 4.26.8 (3-line verse in CE)
तं शोचमानं काकुत्स्थं नित्यं शोकपरायणम् ।
[Baroda CE 4.26.8 (3-line verse in CE)]taṃ śocamānaṃ kākutsthaṃ nityaṃ śokaparāyaṇam |
तुल्यदुःखोऽब्रवीद्भ्राता लक्ष्मणोऽनुनयं वचः ॥ ३३ ॥
tulyaduḥkho'bravīdbhrātā lakṣmaṇo'nunayaṃ vacaḥ || 33 ||
Scholarly Translation
To that grieving descendant of Kakutstha, who was ever absorbed in sorrow (nityaṃ śoka-parāyaṇam), his brother Lakṣmaṇa, sharing equal pain (tulya-duḥkhaḥ), spoke conciliatory words (anunayaṃ vacaḥ):
Narrative Context (Verses 31–36): Sleepless with grief as he beholds the rising moon and remembers Sītā, Rāma is gently consoled by Lakṣmaṇa, who urges him to summon his resolve against Rāvaṇa.