Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 3 (Bhikṣurūpa-dhāriṇā Hanumatā Rāma-Lakṣmaṇa-samīpa-gamanam — Rāma-praśaṃsā)
भिक्षुरूपधारिणा हनुमता रामलक्ष्मणसमीपगमनम् — रामप्रशंसा
VR 4.3.24Baroda CE 4.3.22
एवमुक्त्वा तु हनुमांस्तौ वीरौ रामलक्ष्मणौ ।
[Baroda CE 4.3.22]evamuktvā tu hanumāṃstau vīrau rāmalakṣmaṇau |
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलः पुनर्नोवाच किंचन ॥ २४ ॥
vākyajño vākyakuśalaḥ punarnovāca kiṃcana || 24 ||
Scholarly Translation
Having spoken thus unto those two heroes, Rāma and Lakṣmaṇa, Hanūmān—knower of speech (vākyajñaḥ) and skilled in eloquence (vākyakuśalaḥ)—spoke nothing further.
Narrative Context (Verses 19–24): Seeing the princes remain silent despite his praise, Hanūmān reveals himself as the Wind-god's son and minister of exiled Sugrīva, who seeks their friendship, and then falls silent.