Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 30 (Śarad-ṛtu-varṇanam — Sugrīva-pramādād Rāma-kopaḥ — Kiṣkindhāṃ Prati Lakṣmaṇa-preṣaṇam)
शरदृतुवर्णनम् — सुग्रीवप्रमादाद् रामकोपः — किष्किन्धां प्रति लक्ष्मणप्रेषणम्
VR 4.30.13Baroda CE 4.29.13
एवमादि नरश्रेष्ठो विललाप नृपात्मजः ।
[Baroda CE 4.29.13]evamādi naraśreṣṭho vilalāpa nṛpātmajaḥ |
विहंग इव सारङ्गः सलिलं त्रिदशेश्वरात् ॥ १३ ॥
vihaṃga iva sāraṅgaḥ salilaṃ tridaśeśvarāt || 13 ||
Scholarly Translation
Thus and in many such ways (evamādi) did the prince, the best of men (naraśreṣṭhaḥ), lament (vilalāpa), like a sāraṅga (cātaka) bird (vihaṃga iva sāraṅgaḥ) crying out for rainwater (salilam) from the lord of the thirty gods, Indra (tridaśeśvarāt).
Narrative Context (Verses 13–18): Returning from the mountain slopes with gathered fruits, Lakṣmaṇa finds Rāma distraught in solitude and exhorts him to cast off despondency, rouse his manly valor, and pursue vigorous action.