Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 12 (Antaḥpure Sītām Adṛṣṭvā Hanumad-viṣādaḥ — Punar-anveṣaṇa-niścayaḥ)
अन्तःपुरे सीतामदृष्ट्वा हनुमद्विषादः — पुनरन्वेषणनिश्चयः
VR 5.12.2Baroda CE 5.10.2
स चिन्तयामास ततो महाकपिः प्रियामपश्यन् रघुनन्दनस्य ताम् ।
[Baroda CE 5.10.2]sa cintayāmāsa tato mahākapiḥ priyāmapaśyan raghunandanasya tām |
ध्रुवं न सीता ध्रियते यथा न मे विचिन्वतो दर्शनमेति मैथिली ॥ २ ॥
dhruvaṃ na sītā dhriyate yathā na me vicinvato darśanameti maithilī || 2 ||
Scholarly Translation
Not seeing that beloved of Raghu’s scion (priyām apaśyan raghunandanasya tām), the great monkey then reflected (sa cintayāmāsa): “Surely Sītā lives no more (dhruvaṃ na sītā dhriyate), inasmuch as Maithilī does not come within my view (na me darśanam eti) even as I search everywhere (vicinvataḥ).
Narrative Context (Verses 1–6): Searching the creeper-bowers, painted galleries, and night-pavilions in vain, Hanumān fears that chaste Sītā has been slain by Rāvaṇa or died of terror, rendering return to Sugrīva impossible.