Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 25 (Rākṣasī-tarjitāyāḥ Sītāyāḥ Karuṇa-vilāpaḥ)
राक्षसीतर्जितायाः सीतायाः करुणविलापः
VR 5.25.1Baroda CE 5.23.1
अथ तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु ।
[Baroda CE 5.23.1]atha tāsāṃ vadantīnāṃ paruṣaṃ dāruṇaṃ bahu |
राक्षसीनामसौम्यानां रुरोद जनकात्मजा ॥ १ ॥
rākṣasīnāmasaumyānāṃ ruroda janakātmajā || 1 ||
Scholarly Translation
Then, while those pitiless ogresses (rākṣasīnām asaumyānām) were uttering many harsh and dreadful words (paruṣaṃ dāruṇaṃ bahu), the daughter of Janaka wept (ruroda janakātmajā).
Narrative Context (Verses 1–6): Weeping amid the harsh ogresses, Sītā reiterates in a choked voice that she will never wed a rākṣasa, trembling like a wolf-harassed doe as she clings to a flowering branch.