Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 25 (Rākṣasī-tarjitāyāḥ Sītāyāḥ Karuṇa-vilāpaḥ)
राक्षसीतर्जितायाः सीतायाः करुणविलापः
VR 5.25.16Baroda CE 5.23.16
तं पद्मदलपत्राक्षं सिंहविक्रान्तगामिनम् ।
[Baroda CE 5.23.16]taṃ padmadalapatrākṣaṃ siṃhavikrāntagāminam |
धन्याः पश्यन्ति मे नाथं कृतज्ञं प्रियवादिनम् ॥ १६ ॥
dhanyāḥ paśyanti me nāthaṃ kṛtajñaṃ priyavādinam || 16 ||
Scholarly Translation
Blessed are they who behold (dhanyāḥ paśyanti) my lord, whose eyes resemble the petals of a blossoming lotus (padmadalapatrākṣam), who walks with the stride of a lion (siṃhavikrāntagāminam), grateful and kindly-spoken (kṛtajñaṃ priyavādinam)!
Narrative Context (Verses 12–16): Sītā reflects on the proverb that untimely death is impossible, comparing herself to a storm-tossed ship and an eroding riverbank while envying those who behold lotus-eyed Rāma.