Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 25 (Rākṣasī-tarjitāyāḥ Sītāyāḥ Karuṇa-vilāpaḥ)
राक्षसीतर्जितायाः सीतायाः करुणविलापः
VR 5.25.6Baroda CE 5.23.6
सा त्वशोकस्य विपुलां शाखामालम्ब्य पुष्पिताम् ।
[Baroda CE 5.23.6]sā tvaśokasya vipulāṃ śākhāmālambya puṣpitām |
चिन्तयामास शोकेन भर्तारं भग्नमानसा ॥ ६ ॥
cintayāmāsa śokena bhartāraṃ bhagnamānasā || 6 ||
Scholarly Translation
Clinging to a large, flowering branch of the aśoka tree (aśokasya vipulāṃ śākhām ālambya puṣpitām), broken-hearted (bhagnamānasā), she meditated in grief upon her husband.
Narrative Context (Verses 1–6): Weeping amid the harsh ogresses, Sītā reiterates in a choked voice that she will never wed a rākṣasa, trembling like a wolf-harassed doe as she clings to a flowering branch.