Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 28 (Duḥkhārtāyāḥ Sītāyā Veṇī-pāśenodbandhana-vyavasāyaḥ)
दुःखार्तायाः सीताया वेणीपाशेनोग्द्बन्धनव्यवसायः
VR 5.28.12Baroda CE 5.26.12
अनन्यदेवत्वमियं क्षमा च भूमौ च शय्या नियमश्च धर्मे ।
[Baroda CE 5.26.12]ananyadevatvamiyaṃ kṣamā ca bhūmau ca śayyā niyamaśca dharme |
पतिव्रतात्वं विफलं ममेदं कृतं कृतघ्नेष्विव मानुषाणाम् ॥ १२ ॥
pativratātvaṃ viphalaṃ mamedaṃ kṛtaṃ kṛtaghneṣviva mānuṣāṇām || 12 ||
Scholarly Translation
My having no other deity [than my husband] (ananyadevatvam), this forbearance (iyaṃ kṣamā ca), my sleeping upon the bare ground (bhūmau ca śayyā), my strict observance of righteousness (niyamaś ca dharme), and this wifely fidelity of mine (pativratātvaṃ mamedam) have proved fruitless (viphalam), like a good deed done by men toward ingrates (kṛtaṃ kṛtaghneṣv iva mānuṣāṇām)!
Narrative Context (Verses 12–15): Bemoaning that her wifely devotion and austerity have proved as fruitless as kindness shown to ingrates, Sītā imagines Rāma returning from exile while she perishes in vain.