Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 28 (Duḥkhārtāyāḥ Sītāyā Veṇī-pāśenodbandhana-vyavasāyaḥ)
दुःखार्तायाः सीताया वेणीपाशेनोग्द्बन्धनव्यवसायः
VR 5.28.15Baroda CE 5.26.15
अहं तु राम त्वयि जातकामा चिरं विनाशाय निबद्धभावा ।
[Baroda CE 5.26.15]ahaṃ tu rāma tvayi jātakāmā ciraṃ vināśāya nibaddhabhāvā |
मोघं चरित्वाथ तपो व्रतं च त्यक्ष्यामि धिग्जीवितमल्पभाग्याम् ॥ १५ ॥
moghaṃ caritvātha tapo vrataṃ ca tyakṣyāmi dhigjīvitamalpabhāgyām || 15 ||
Scholarly Translation
Whereas I, O Rāma, who conceived love for you (tvayi jātakāmā) and bound my heart to you so long only for my own ruin (ciraṃ vināśāya nibaddhabhāvā), having practiced austerity and vows in vain (moghaṃ caritvātha tapo vrataṃ ca), shall cast away my life—fie upon my scant fortune (dhig jīvitam alpabhāgyām)!”
Narrative Context (Verses 12–15): Bemoaning that her wifely devotion and austerity have proved as fruitless as kindness shown to ingrates, Sītā imagines Rāma returning from exile while she perishes in vain.