Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 28 (Duḥkhārtāyāḥ Sītāyā Veṇī-pāśenodbandhana-vyavasāyaḥ)
दुःखार्तायाः सीताया वेणीपाशेनोग्द्बन्धनव्यवसायः
VR 5.28.17Baroda CE 5.26.17
शोकाभितप्ता बहुधा विचिन्त्य सीताथ वेणीग्रथनं गृहीत्वा ।
[Baroda CE 5.26.17]śokābhitaptā bahudhā vicintya sītātha veṇīgrathanaṃ gṛhītvā |
उद्बद्ध्य वेण्युद्ग्रथनेन शीघ्रमहं गमिष्यामि यमस्य मूलम् ॥ १७ ॥
udbaddhya veṇyudgrathanena śīghramahaṃ gamiṣyāmi yamasya mūlam || 17 ||
Scholarly Translation
Scorched by grief (śokābhitaptā) and reflecting in many ways (bahudhā vicintya), Sītā then took hold of her hair-braid cord (veṇīgrathanaṃ gṛhītvā) [and thought]: “Hanging myself (udbaddhya) with this braid-cord (veṇyudgrathanena), I shall swiftly go to the presence of Yama (śīghram ahaṃ gamiṣyāmi yamasya mūlam)!”
Narrative Context (Verses 16–19): Finding neither poison nor blade in Rāvaṇa’s house, Sītā grasps her hair-braid tie and approaches the śiṃśapā branch to hang herself, whereupon auspicious omens suddenly manifest.