Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 28 (Duḥkhārtāyāḥ Sītāyā Veṇī-pāśenodbandhana-vyavasāyaḥ)
दुःखार्तायाः सीताया वेणीपाशेनोग्द्बन्धनव्यवसायः
VR 5.28.18Baroda CE 5.26.19
उपस्थिता सा मृदुसर्वगात्री शाखां गृहीत्वा च नगस्य तस्य ।
[Baroda CE 5.26.19]upasthitā sā mṛdusarvagātrī śākhāṃ gṛhītvā ca nagasya tasya |
तस्यास्तु रामं परिचिन्तयन्त्या रामानुजं स्वं च कुलं शुभांग्याः ॥ १८ ॥
tasyāstu rāmaṃ paricintayantyā rāmānujaṃ svaṃ ca kulaṃ śubhāṃgyāḥ || 18 ||
Scholarly Translation
Delicate in every limb (mṛdusarvagātrī), she stood near (upasthitā sā), grasping a branch of that tree (śākhāṃ gṛhītvā ca nagasya tasya); and as that auspicious-limbed lady (tasyāḥ śubhāṅgyāḥ) was deeply meditating upon Rāma (rāmaṃ paricintayantyāḥ), upon Rāma’s younger brother, and upon her own noble lineage (svaṃ ca kulam),
Narrative Context (Verses 16–19): Finding neither poison nor blade in Rāvaṇa’s house, Sītā grasps her hair-braid tie and approaches the śiṃśapā branch to hang herself, whereupon auspicious omens suddenly manifest.