Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 28 (Duḥkhārtāyāḥ Sītāyā Veṇī-pāśenodbandhana-vyavasāyaḥ)
दुःखार्तायाः सीताया वेणीपाशेनोग्द्बन्धनव्यवसायः
VR 5.28.19Baroda CE 5.26.20
तस्या विशोकानि तदा बहूनि धैर्यार्जितानि प्रवराणि लोके ।
[Baroda CE 5.26.20]tasyā viśokāni tadā bahūni dhairyārjitāni pravarāṇi loke |
प्रादुर्निमित्तानि तदा बभूवुः पुरापि सिद्धान्युपलक्षितानि ॥ १९ ॥
prādurnimittāni tadā babhūvuḥ purāpi siddhānyupalakṣitāni || 19 ||
Scholarly Translation
there suddenly appeared (prādur babhūvuḥ) for her at that moment many sorrow-dispelling (viśokāni) portents, foremost in the world (pravarāṇi loke), won through her steadfastness (dhairyārjitāni), which had been observed and proven true even of old (purāpi siddhāny upalakṣitāni).
Narrative Context (Verses 16–19): Finding neither poison nor blade in Rāvaṇa’s house, Sītā grasps her hair-braid tie and approaches the śiṃśapā branch to hang herself, whereupon auspicious omens suddenly manifest.