Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 29 (Vāmākṣi-bāhūru-spandanādi-śubha-śakunais Sītāyāḥ Samāśvāsanam)
वामाक्षिबाहूरुस्पन्दनादिशुभशकुनैस्सीतायाः समाश्वासनम्
VR 5.29.1Baroda CE 5.27.1
तथागतां तां व्यथितामनिन्दितां व्यतीतहर्षां परिदीनमानसाम् ।
[Baroda CE 5.27.1]tathāgatāṃ tāṃ vyathitāmaninditāṃ vyatītaharṣāṃ paridīnamānasām |
शुभां निमित्तानि शुभानि भेजिरे नरं श्रिया जुष्टमिवोपसेविनः ॥ १ ॥
śubhāṃ nimittāni śubhāni bhejire naraṃ śriyā juṣṭamivopasevinaḥ || 1 ||
Scholarly Translation
Upon that blameless (aninditām), auspicious lady (śubhām) in such a plight (tathāgatām)—distressed (vyathitām), her joy departed (vyatītaharṣām), and her mind utterly dejected (paridīnamānasām)—auspicious portents (nimittāni śubhāni) waited (bhejire), just as attendants (upasevinaḥ) wait upon a man favored by royal Fortune (naraṃ śriyā juṣṭam iva).
Narrative Context (Verses 1–4): Auspicious portents wait upon sorrow-stricken Sītā like retainers upon a man favored by Fortune, as her lotus-like left eye, sandal-worthy left arm, and left thigh throb.