Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 29 (Vāmākṣi-bāhūru-spandanādi-śubha-śakunais Sītāyāḥ Samāśvāsanam)
वामाक्षिबाहूरुस्पन्दनादिशुभशकुनैस्सीतायाः समाश्वासनम्
VR 5.29.2Baroda CE 5.27.2
तस्याः शुभं वाममरालपक्ष्मराज्यावृतं कृष्णविशालशुक्लम् ।
[Baroda CE 5.27.2]tasyāḥ śubhaṃ vāmamarālapakṣmarājyāvṛtaṃ kṛṣṇaviśālaśuklam |
प्रास्पन्दतैकं नयनं सुकेश्या मीनाहतं पद्ममिवाभिताम्रम् ॥ २ ॥
prāspandataikaṃ nayanaṃ sukeśyā mīnāhataṃ padmamivābhitāmram || 2 ||
Scholarly Translation
Of that fair-haired lady (tasyāḥ sukeśyāḥ), the single auspicious left eye (śubhaṃ vāmam ekaṃ nayanam)—encircled by a row of curved eyelashes (arālapakṣmarājyāvṛtam), black [in the pupil], wide, and white (kṛṣṇaviśālaśuklam), and reddish at the corners (abhitāmram)—throbbed (prāspandata) like a lotus struck by a fish (mīnāhataṃ padmam iva).
Narrative Context (Verses 1–4): Auspicious portents wait upon sorrow-stricken Sītā like retainers upon a man favored by Fortune, as her lotus-like left eye, sandal-worthy left arm, and left thigh throb.