Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 29 (Vāmākṣi-bāhūru-spandanādi-śubha-śakunais Sītāyāḥ Samāśvāsanam)
वामाक्षिबाहूरुस्पन्दनादिशुभशकुनैस्सीतायाः समाश्वासनम्
VR 5.29.3Baroda CE 5.27.3
भुजश्च चार्वञ्चितवृत्तपीनः परार्घ्यकालागुरुचन्दनार्हः ।
[Baroda CE 5.27.3]bhujaśca cārvañcitavṛttapīnaḥ parārghyakālāgurucandanārhaḥ |
अनुत्तमेनाघ्युषितः प्रियेण चिरेण वामः समवेपताशु ॥ ३ ॥
anuttamenāghyuṣitaḥ priyeṇa cireṇa vāmaḥ samavepatāśu || 3 ||
Scholarly Translation
And her comely, gracefully curved, rounded, and plump (cārvañcitavṛttapīnaḥ) left arm (bhujo vāmaḥ), worthy of the most precious black aloe and sandal-paste (parārghyakālāgurucandanārhaḥ), which for a long time (cireṇa) had been pillowed upon by her peerless beloved (anuttamenādhyuṣitaḥ priyeṇa), quivered suddenly (samavepatāśu).
Narrative Context (Verses 1–4): Auspicious portents wait upon sorrow-stricken Sītā like retainers upon a man favored by Fortune, as her lotus-like left eye, sandal-worthy left arm, and left thigh throb.