Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 30 (Hanumatā Sītā-saṃbhāṣaṇopāya-cintanam — Dūta-dharma-vimarśaḥ)
हनुमता सीतासम्भाषणोपायचिन्तनम् — दूतधर्मविमर्शः
VR 5.30.1Baroda CE 5.28.1
हनुमानपि विक्रान्तः सर्वं शुश्राव तत्त्वतः ।
[Baroda CE 5.28.1]hanumānapi vikrāntaḥ sarvaṃ śuśrāva tattvataḥ |
सीतायास्त्रिजटायाश्च राक्षसीनां च तर्जितम् ॥ १ ॥
sītāyāstrijaṭāyāśca rākṣasīnāṃ ca tarjitam || 1 ||
Scholarly Translation
Valiant (vikrāntaḥ) Hanumān too heard everything in its true reality (sarvaṃ śuśrāva tattvataḥ)—[the words] of Sītā and of Trijaṭā, and the menacing (tarjitam) of the demonesses.
Narrative Context (Verses 1–6): Having heard Sītā’s lament, Trijaṭā’s dream, and the demonesses’ threats from the śiṃśapā tree, valiant Hanumān reflects on his covert mission and resolves to console Sītā.