Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 31 (Śiṃśapā-vṛkṣāsthitena Hanumatā Madhurayā Vācā Rāma-kathā-saṅkīrtanam)
शिंशपावृक्षास्थितेन हनुमता मधुरया वाचा रामकथासङ्कीर्तनम्
VR 5.31.17Baroda CE 5.29.10
जानकी चापि तच्छ्रुत्वा विस्मयं परमं गता ।
[Line 1: in Baroda CE 5.29.10]jānakī cāpi tacchrutvā vismayaṃ paramaṃ gatā |
ततः सा वक्रकेशान्ता सुकेशी केशसंवृतम् ।
[Line 2: in Baroda CE 5.29.11]tataḥ sā vakrakeśāntā sukeśī keśasaṃvṛtam |
उन्नम्य वदनं भीरुः शिंशपामन्ववैक्षत ॥ १७ ॥
[Line 3: in Baroda CE 5.29.11]unnamya vadanaṃ bhīruḥ śiṃśapāmanvavaikṣata || 17 ||
Scholarly Translation
Hearing that, Jānakī too was filled with supreme wonder (vismayaṃ paramaṃ gatā). Then that timid lady (bhīruḥ), of fair tresses with curling tips (vakra-keśāntā sukeśī), raising her hair-veiled face, gazed up along the śiṃśapā tree.
Narrative Context (Verses 16–19): Concluding his speech, Hanūmān falls silent; filled with wonder and joy on remembering Rāma, Sītā raises her hair-veiled face and beholds the wind-god’s son shining like the rising sun.