Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 37 (Hanumatā Pṛṣṭhārohaṇa-prārthanā — Sītayā Parapuruṣa-sparśānaucitya-kathanam)
हनुमता पष्ठ्यारोहणप्रार्थना — सीतया परपुरुषस्पर्शानौचित्यकथनम्
VR 5.37.33Baroda CE 5.35.33
सीतायास्तु वचः श्रुत्वा हनूमान् मारुतात्मजः ।
[Baroda CE 5.35.33]sītāyāstu vacaḥ śrutvā hanūmān mārutātmajaḥ |
चिन्तयामास लक्ष्मीवान् नवं परिभवं कृतम् ॥ ३३ ॥
cintayāmāsa lakṣmīvān navaṃ paribhavaṃ kṛtam || 33 ||
Scholarly Translation
Hearing Sītā's words, the glorious (lakṣmīvān) Hanūmān, son of Māruta, reflected upon this novel slight (navaṃ paribhavam) thus inflicted upon him:
Narrative Context (Verses 31–36): When Sītā doubts how so small a monkey could carry her across the ocean, Hanumān leaps down from the śiṃśapā tree and expands his form to inspire her trust.