Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 52 (Kruddha-Rāvaṇājñapta-dūta-vadhasya Vibhīṣaṇena Nivāraṇam — Dūtāvadhyatva-nirṇayaḥ)
क्रुद्धरावणाज्ञप्तदूतवधस्य विभीषणेन निवारणम् — दूतअवध्यत्वनिर्णयः
VR 5.52.14Baroda CE 5.50.6
असंशयं शत्रुरयं प्रवृद्धः कृतं ह्यनेनाप्रियमप्रमेयम् ।
[Baroda CE 5.50.6]asaṃśayaṃ śatrurayaṃ pravṛddhaḥ kṛtaṃ hyanenāpriyamaprameyam |
न दूतवध्यां प्रवदन्ति सन्तो दूतस्य दृष्टा बहवो हि दण्डाः ॥ १४ ॥
na dūtavadhyāṃ pravadanti santo dūtasya dṛṣṭā bahavo hi daṇḍāḥ || 14 ||
Scholarly Translation
“Undoubtedly this enemy is grown overweening (asaṃśayaṃ śatrur ayaṃ pravṛddhaḥ), for an immeasurable offense has been committed by him (kṛtaṃ hy anenāpriyam aprameyam); yet the good do not sanction the execution of an envoy (na dūtavadhyāṃ pravadanti santaḥ), for many [other] punishments are prescribed for an envoy (dūtasya dṛṣṭā bahavo hi daṇḍāḥ):
Narrative Context (Verses 13–18): Conceding Hanūmān's grave offenses, Vibhīṣaṇa cites the four lawful punishments prescribed for an offending envoy—disfigurement, whipping, head-shaving, and branding—while praising Rāvaṇa's mastery.