Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 52 (Kruddha-Rāvaṇājñapta-dūta-vadhasya Vibhīṣaṇena Nivāraṇam — Dūtāvadhyatva-nirṇayaḥ)
क्रुद्धरावणाज्ञप्तदूतवधस्य विभीषणेन निवारणम् — दूतअवध्यत्वनिर्णयः
† VR 5.52.19† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† इत्थंविधस्यामरदैत्यशत्रोः शूरस्य वीरस्य तवाजितस्य ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† itthaṃvidhasyāmaradaityaśatroḥ śūrasya vīrasya tavājitasya |
† कुर्वन्ति वीरा मनसाप्यलीकं प्राणैर्विमुक्ता न तु भोः पुरा ते ॥ १९ ॥
† kurvanti vīrā manasāpyalīkaṃ prāṇairvimuktā na tu bhoḥ purā te || 19 ||
Scholarly Translation
“Wait, O sire (bhoḥ)! Even in thought, heroes do not commit an offense (na kurvanti vīrā manasāpy alīkam) against you who are such an unconquered hero and foe of gods and daityas (itthaṃvidhasyāmaradaityaśatroḥ śūrasya vīrasya tavājitasya), unless they have already parted with their lives (prāṇair vimuktāḥ purā te)!
Narrative Context (Verses 19–23): Arguing that an envoy merely speaks another's words and that killing Hanūmān would prevent any other from crossing the ocean, Vibhīṣaṇa urges punishing his senders instead.