Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 52 (Kruddha-Rāvaṇājñapta-dūta-vadhasya Vibhīṣaṇena Nivāraṇam — Dūtāvadhyatva-nirṇayaḥ)
क्रुद्धरावणाज्ञप्तदूतवधस्य विभीषणेन निवारणम् — दूतअवध्यत्वनिर्णयः
VR 5.52.20Baroda CE 5.50.10
न चाप्यस्य कपेर्घाते कंचित् पश्याम्यहं गुणम् ।
[Baroda CE 5.50.10]na cāpyasya kaperghāte kaṃcit paśyāmyahaṃ guṇam |
तेष्वयं पात्यतां दण्डो यैरयं प्रेषितः कपिः ॥ २० ॥
teṣvayaṃ pātyatāṃ daṇḍo yairayaṃ preṣitaḥ kapiḥ || 20 ||
Scholarly Translation
“Moreover, I see no merit whatever in the slaying of this monkey (na cāpy asya kaper ghāte kaṃcit paśyāmy ahaṃ guṇam); let this punishment be brought down upon those by whom this monkey was dispatched (teṣv ayaṃ pātyatāṃ daṇḍo yair ayaṃ preṣitaḥ kapiḥ)!
Narrative Context (Verses 19–23): Arguing that an envoy merely speaks another's words and that killing Hanūmān would prevent any other from crossing the ocean, Vibhīṣaṇa urges punishing his senders instead.